Joke de Meyer : Bloedprent

Schrijfster Joke de Meyer is de schrijfter van Bloedprent. Deze keer zijn we al bij het zevende hoofdstuk en kunnen de vaste fans weer genieten

BLOEDPRENT/7 :

Enkele dagen zijn verstreken…de vertrouwde aprilse grillen geselen af en toe de Gentse regionen. De filmopnames in Cinéfolie worden moeizaam verdergezet. De dramatische gebeurtenis heeft een domper op de vreugde gezet, maar het project is gefinancierd en de investeerders willen dat dit toch resultaat boekt in de bioscoopzalen. Evelyn neemt even een koffiepauze in het penthouse en blijft tobben over de intimiderende sms die ze ontving voor de gruwelijke moord. Ze besluit de verwarde producent Geoffrey in vertrouwen te nemen. Hij is haar gevolgd naar de bovenverdieping -hij blijft ook tijdelijk logeren in de studio en komt af en toe ventileren in verband met zijn gewezen geliefde Tamara.
“Ik weet niet wat te doen. Ik heb niets verteld aan Bruno of aan de politie. Ik wil geen paniek zaaien. We hebben deze film nodig om onze leningen af te betalen. Vandaar dat we zochten naar iets sensationeel om de publiciteitswereld aan te trekken.” Ze zucht terwijl ze voor hem en haar een bakje troost uitschenkt.
“Ik begrijp je. De concurrentie is zoals met alles bikkelhard. We moeten scoren om te blijven meedraaien in dit enge wereldje. Een filmprijs krijgen is geen garantie voor blijvend succes en roem. Wat kan ik doen om je te helpen? Ik ben je zo dankbaar dat je me hebt op de hoogte hebt gebracht van Tamara’s vreselijke lot. Ze wordt zaterdag begraven in Frankrijk. Dit is de wil van haar ouders. Ze beseffen nu pas hoeveel waarde zij had in hun leven als enig kind.” Geoffrey kijkt haar begripvol aan.
“Ik weet hoeveel zij betekende voor jou. En ze was ook onze steractrice die het grote publiek zou lokken. Ondanks het drama moeten we verder. The show must go on. Maggy zal haar plaats innemen in de rol van Vanessa. Ze heeft altijd Vanessa benijd om haar uiterlijk en ze lijkt door haar fysieke transformatie als het ware op haar. Een akelige vaststelling…” Evelyns gedachten dwalen af. Ze vindt alles momenteel verdacht.
“Het wordt een echt succes, Evelyn! Ik heb er alles voor over om jullie te steunen. Jullie verdienen een nieuwe doorbraak. Net zoals ik trouwens. Het verlies van Tamara is zwaar. Zij was naast een dierbare soulmate ook als het ware mijn ticket naar succes.” Geoffrey slurpt ingetogen van zijn tas.
“Dank je, Geoffrey. Vertel hier niets over aan Bruno, hij is jaloers, egocentrisch en wil de touwtjes zelf in handen houden. We houden onze kop boven water en willen onafhankelijk zijn van anderen.” Evelyn laat even in haar kaarten kijken.
“Waarom ben je zo loyaal ten opzichte van Bruno? Hij bedriegt je toch ook continu met anderen? Vroeger met Vanessa, nu met Tamara, zeker weten. Hij is een eeuwige charmeur. Een vos verleert zijn streken niet. We hebben elkaar nodig, zeker nu…” De producent zoekt affectieve toenadering tot Evelyn en wil haar een kus op de mond geven.
Ze duwt hem kranig van zich af met een emotionele repliek: “Dat zijn smerige roddels. We hebben samen een kind geadopteerd, en niet in de meest gemakkelijkste omstandigheden. We hebben deze studio gekocht ook niet onder de meest comfortabele voorwaarden. Wij delen alles en overwinnen alle obstakels, koste wat kost.”
“Leuk dat je zegt, koste wat kost. Waarom genieten we niet van elkaar? Jij hebt ook recht op jouw avontuurtjes. Laat je nu eens lekker gaan. Bruno is op de set bezig en ontdekt dit heus niet.” Geoffrey wordt opdringerig.
“Denk jij dan niet aan Tamara? Zij hield oprecht van jou en is daardoor terug beginnen drinken. Ze had reeds een zware achtergrond met liefdeloze jeugd en weinig geëngageerde ouders. Ze vluchtte net weg in de film-business om wat aandacht te krijgen en nadien in geestrijke dranken om die kunstmatige genegenheid te behouden.” Evelyn bijt van zich af, terwijl ze haar mok woedend neerzet.
“Jij bent echt een koele diepvries geworden! Je kon alle mannen krijgen die je wou en toch bleef je vastkleven aan die neanderthaler Bruno. Ik kan je zoveel meer geven en heb connecties in het mondaine cinemamilieu.” Geoffrey geeft zich niet zomaar gewonnen.
“Ik ben vooral moeder geworden. En ik vecht als een leeuwin om ons gezin samen te houden! Ik wil voor Oliver een warme thuis geven. Zeker na wat dat arme kind allemaal heeft meegemaakt.” Evelyn wijst hem op haar vrouwelijk zorgende kant.
“Dit zal je beklagen! Ik hoop dat je die bedreigende sms au sérieux neemt. Iemand wil jullie boycotten en op mijn hulp hoef je niet meer te rekenen! Dit kan letterlijk jullie bloedbad in plaats van bloedprent worden! Vergeet niet dat ik ook geld heb geïnvesteerd!” Geoffrey fulmineert.
Evelyn is ontdaan door diens agressieve reactie. De furieuze Geoffrey verlaat misnoegd het penthouse. Is hij echt waanzinnig aan het worden met zijn obsessie om aan de top te blijven, met moorddadige neigingen tot gevolg? Verstuurde hij anoniem het stalkende bericht? Ze blijft treurend achter. Het lijkt wel een vervloeking om dit verhaal in te blikken: de wraak van Vanessa wegens haar vreselijke einde? Of is ze zelf het noorden kwijt door hun financiële problemen? Beleefde ze haar voorspellende angstdroom echt in de hoedanigheid van de slachtoffers of….?
In één van de geluidsdichte afgezonderde ruimtes op de lagere verdieping worden straks enkele passages gedraaid. Randy en Bruno overlopen het geheel op voorhand.
“Nu komt de scène tussen de studenten terwijl ze zich afvragen wie de campuskiller kan zijn. We moeten onze castleden samenroepen om dit goed in te studeren. Dit is een spannende sleutelscène voor de kijkers, omdat ze dan kunnen mee brainstormen zoals in elke traditionele whodunit.” Randy schreef mee aan het scenario en praat passioneel over zijn geesteskind.
“Maar dit stemt niet overeen met hetgeen gebeurd is twintig jaar geleden! Er was slechts één dodelijk slachtoffer en we volgden die gruwelijke gebeurtenissen niet op. Dat wijkt dus grondig af van de realiteit.” Bruno reageert nogal kortaf en wijst de schrijver arrogant terecht.
“Beste Bruno, ik en Evelyn zijn de scenaristen. Jij bent haar loophond voor promotie en marketing. Wij hebben de tekst geschreven om er een film van te maken, een slasher-movie, zoals men dat in vakjargon citeert en die in het najaar veel fans naar de bioscoopzalen zal lokken. Een kaskraker hebben we nodig! Een simplistische weergave van de realiteit vormt een eentonig gegeven.” Randy spreidt graag zijn intellectuele autoriteit ten toon.
“Loophond? Let op je woorden, Randy! Ik ben Evelyns wederhelft. We hebben samen deze barak nieuw leven in geblazen. Je bent gewoon met een contract verbonden en wij hebben het laatste woord. Indien het moet, dan kan je à la minute je ontslag krijgen! Of heb je nog steeds niet verteerd dat ze mij boven jou verkoos?” Bruno kookt innerlijk van woede en zijn vuisten jeuken om toe te slaan.
“Een dommekracht die naar haar pijpen danst? Neen, ik ben helemaal niet jaloers. Evelyn wist heel goed wat ze zocht. Ik heb te veel geestelijke inhoud en persoonlijkheid. Ik weet zeker dat ze diep in haar hart nog steeds van mijn houdt. Waarom denk je dat ze mij heeft gevraagd om hieraan mee te werken? Jij bent slechts een Ersatzbevrediging om haar doel te verwezenlijken. Je was zelfs niet in staat om haar een kind te geven. Het duurt niet lang meer…” Randy waagt zich op een gevaarlijk pad door een delicaat onderwerp aan te halen.
“Hou op! Nu ga je te ver! Deze dommekracht kan je zo met een mokerslag van de set stampen. Wij zijn gelukkig samen en we hebben alles bereikt wat we wilden. Ons adoptiekind Oliver maakte dit volmaakt! Evelyn heeft iedereen van ons vroegere vriendenclubje opgetrommeld om samen te werken aan dit project. En ze had medelijden met jou. Je kwam toch nauwelijks aan de bak?” De heetgebakerde Bruno heeft moeite om een fysieke aanval te bedwingen en probeert Randy op zijn beurt in een slecht daglicht te plaatsen.
“Aanhoor het hypocriete verwijt van een verwaande blaaskaak! Wie was je grote liefde voor Evelyn? Vanessa! En toevallig werd ze vermoord. Een zondebok was gemakkelijk te vinden. Jij had haar zogezegd gedumpt, maar was dat wel zo? Vanessa was geen katje om zonder handschoenen aan te pakken en chanteerde je misschien met het één en ander toen je voor Evelyn koos. En vermoedelijk herkende je haar terug in Tamara die deze rol met verve vertolkte. L’histoire se répète?” Randy tapt verder van hetzelfde vaatje der wraakgevoelens.
“Jij bent een echt doorslecht wezen. Hoe kun je met jezelf leven? Jij hebt met Tamara geslapen! Misschien heb je haar van kant gebracht omdat ze jouw ware aard had leren kennen. Jij was toch altijd jaloers op mij omdat ik de vrouw kreeg die ik wil? Misschien ontdekte ze zelfs dat je intellect ook fake was, maar dat je dikwijls plagiaat pleegde om teksten op te stellen.” Bruno’s verwijten slaan in als een bom.
“Lasterpraat! Bewijs het maar eens!” Randy gaat nu over de rooie en valt zijn rivaal aan.
Hij geeft hem totaal onverwacht een mokerslag in het aangezicht. Bruno incasseert deze verbaasd en wil op zijn beurt ongenadig toeslaan. Als twee op bloed belust gladiatoren staan ze oog in oog voor elkaar. Cameraman Karel en actrice Ellen waren ondertussen de kamer binnengekomen en durfden zich niet te mengen. Ze hebben nog een gedeelte van de scheldtirade gehoord. Het leek wel een geanimeerde scène die perfect in de film zou passen. Nu de spanningen echter te hoog oplopen, proberen ze uit alle macht beide verstierde woestelingen uit elkaar te halen.
“En je hebt mij toch, Randy! Evelyn was een verloren liefde. Beter een onvolmaakte bereikbare dan een volmaakte onbereikbare…Laat al die poeha rusten! Ik ben er altijd voor jou. We hebben een onverbrekelijke band! Ik doe alles voor jou!” Ellen drukt Randy passioneel tegen zich aan. Ze gedraagt zich heel bezitterig en Randy voelt zich even oncomfortabel, terwijl hij de strijdbijl begraaft. Zou ze zelfs tot vreselijke dingen in staat zijn om hem te bekoren? Bruno heeft ook terug rust gevonden en luistert naar Karels uiting van verontwaardiging.
“Hou ermee op! Verneder geen doden! Vanessa had misschien een moeilijk karakter, maar ze verdiende het niet om vermoord te worden. Net zoals Tamara trouwens! Waar zijn jullie in godsnaam mee bezig? En ik ben ook voorstander om de ware verhaallijn te volgen, misschien….” Karels woorden verstommen net alsof hij iets te verbergen heeft en hij zichzelf tijdig de mond kon snoeren. Draait iedereen door dankzij het draaiboek ?
De tuin kreeg het hard te verduren door enkele hevige hagelbuien. Enkele premature bloesems zijn gesneuveld. Evelyn is wat bekomen van Geoffrey’s uitval en maakt een wandeling met haar moeder en zevenjarig zoontje Oliver door het malse gras. Patsy houdt de hand van haar kleinzoon vast. Zij is een statige zestiger met korte grijze haarsnit en draagt een lange fleurige jurk. Ze heeft de gelaatstrekken van Evelyn en is iets molliger. Haar blik is bezorgd. Oliver lijkt wat op de “Kleine Prins” van Antoine de Saint-Exupéry : met zijn blonde krullen, blauwe shirt en bijpassende bermuda. Hij heeft leergierige grote ogen en voelt zich fantastisch in deze fascinerende omgeving.
“Ik twijfelde of ik hem zou terugbrengen. Na wat hier gebeurd is….dit is geen plaats om een kind op te voeden. Indien de adoptiedienst dit zou onderzoeken…en we hebben zoveel moeite moeten doen.” Patsy weet waarom ze zich ongemakkelijk voelt. Ze houdt zielsveel van de jonge snaak.
“Hij is mijn, ons wonder! Ik kan niet zonder hem ! De politie heeft alles onderzocht. De dader is verdwenen. Ik wil niet dat je hem van we weghoudt, zeker nu niet…” Evelyn wil ook haar adoptiekind niet verliezen. Hij is haar zonlicht. Dankzij hem kan ze de wereld aan.
“Mag ik wat spelen? Oma, ik vind het hier wel leuker. En je bent ook af en toe niet thuis.” Oliver rukt zich los van de beschermende vleugels van zijn grootmoeder en heeft zin om iets ondeugend uit te halen.
“Ja hoor, schat. Wat bedoel je ? Oma is toch met pensioen en zorgt voor jou ?” Evelyn reageert verbaasd. De waarheid komt meestal uit een kindermond. Op een bepaalde leeftijd beschikken ze over een enorm opmerkingsvermogen en ze flappen er alles spontaan uit.
“Ze gaat af en toe eens weg. Zelfs ’s avonds. Ik speel nu verstoppertje. Niet kijken en kom me zoeken!” Oliver heeft pretlichtjes in de ogen en snelt weg in de richting van het robuuste hoofdgebouw.
“Wat bedoel Oliver daarmee?” Evelyn reageert nogal overdreven gevoelig en haar vraag klinkt als een verwijt ten aanzien van Patsy.
“Wat scheelt er met je, Evelyn? Je lijkt zo gespannen. Kan ik iets voor je doen? Na je vaders dood zijn jij en onze spruit al wat me nog rest. Ik doe soms boodschappen, alleen inderdaad, terwijl Oliver naar tv kijkt of spelletjes speelt op zijn game-box. Je weet kinderen en winkels, dit is geen evidente combinatie. Er bestaat geen enkel gevaar, hij overdrijft. Hij wil continu hier zijn omdat het groter is.” Patsy heeft onmiddellijk een redelijk antwoord klaar.
“We hebben onze zakelijke beslommeringen, moeder. Door die vreselijke gebeurtenis zitten we achter op ons schema en moeten we de scènes met Tamara opnieuw draaien. Maggy neemt haar plaats in. Er zijn daarenboven ook allerlei conflicten binnen onze filmploeg.” Evelyn verzint snel een eveneens aannemelijke uitleg voor haar gemoedstoestand.
“Je hebt er geen goed aangedaan om die Koen, zoon van de geschifte chirurg, te laten deelnemen aan de verfilming. Misschien zit hij net zoals zijn vader achter de moord. En je weet, ik zou echt alles doen om jou te helpen.” Patsy kijkt haar dochter empathisch aan.
“We kunnen het wel aan, moeder. Overal waar er groepen mensen zijn, ontstaat er stress. En Koen is al jarenlang een toffe vriend. Hij is ervan overtuigd dat zijn vader niets te maken had met deze zaak. Je kan hem het gedrag van zijn ascendant niet toeschrijven. Hij wil hier anoniem mee zoeken naar een oplossing van het mysterie.” Evelyn relativeert de verwijtende opmerking van Patsy.
“Ik heb alles gedaan wat ik kon om jou een kind te bezorgen. Je beseft dat niet. Maar jouw vreugde komt voor mij op de eerste plaats.” Patsy legt haar arm om de schouders van Evelyn. Deze huivert even. Zou haar eigen moeder tot meer in staat zijn dan door het vuur te gaan voor het nageslacht?
Ondertussen heeft de speelduivel Oliver zijn weg gezocht richting kelderverdieping. Hij sluipt naar de gebarricadeerde deur en blijft daar hulpeloos staan. Uit alle macht probeert hij de grendel los te maken. Plots lijkt hij iets te horen aan de andere kant en slaat in paniek. Hij schreeuwt. Iemand achter hem verrast hem en houdt impulsief een hand voor diens mond.
Het blijkt grimeuse Rita te zijn die hem probeert te kalmeren.
“Stil, sloeber. Je mag hier niet komen! Mama en papa en ik hebben dit reeds dikwijls gezegd. Dit is een verboden ruimte in het domein. Beloof je niet te roepen? We willen niemand nodeloos in paniek brengen.” Rita maant Oliver aan tot kalmte en laat langzaam haar hand los.
“Ik heb hier af en toe al geluiden gehoord. Wat zit hierachter?” Oliver knikt begrijpend, doch blijft koppig vissen naar een verklaring voor zijn bizarre vaststelling.
“Dit is een vervallen gedeelte van het huis van de vroegere eigenaars. Daar heeft een instorting plaats gevonden omdat er problemen waren bij de constructie. Noch de eigenaars noch je ouders hebben daar nadien nog een voet in gezet.” Rita prevelt plechtig deze woorden, alsof ze hem een eng sprookje vertelt. Ze knielt neer voor hem en maak een sst-gebaar met haar vinger voor de lippen.
“Maar er is daar iemand! Een boogey-man! Die maakt me bang!” Oliver uit zijn angstgevoelens.
“Dat is niet nodig, lieverd. Er huist daar niets of niemand. Het zijn gewoon krakende geluiden van houten balken uit het gewelfgebinte of steentjes die af en toe vallen van de gehavende muur.” Rita probeert de paniekaanval van de jongen te sussen.
“Waarom doen mama en papa deze ruimte niet open? Het is toch hun huis.” Oliver blijft zoals zijn leeftijdsgenoten vervelend doorvragen.
“Kleine wijsneus! Dit vraagt nodige investeringen om te verbouwen. En mama en papa hebben hier momenteel geen geld voor. De kelderverdieping wordt trouwens al decennialang niet meer benut.” Rita probeert een aanvaardbare uitleg te geven.
“Ik blijf toch een beetje nieuwsgierig. In films…” Oliver laat niet los.
“Hahaha, sloeber. Jouw ouders maken zelf films. Je hebt al evenveel fantasie zoals zij. Laten we naar boven gaan en een ijsje eten. In de diepvriezer ligt er allerlei lekkers.” Rita slaagt erin hem mee te lokken naar een andere bestemming.
“Ben jij hier ook nooit in geweest, Rita? Ik wou verstoppertje spelen en daar ging men mij zeker niet vinden.” Oliver vestigt nog een laatste maal de aandacht op zijn idee-fix.
“Neen, hoor. Dat is veel te gevaarlijk. Je zou er in verdwalen en nooit meer terugkomen. Kom, zet dit uit je gedachten en wees niet bang. De deur is goed verzegeld.” Rita maakt komaf met zijn eindeloze gezeur en troont hem mee voor een zoete versnapering.
Terwijl beiden weggaan, blijft Oliver staren naar het onbekende oord achter zich. Hij weet zeker dat hij af en toe eigenaardige geluiden heeft gehoord, maar niemand wil luisteren. Rita probeert zijn gedachten af te leiden van de kelderzone, maar voelt zich klaarblijkelijk ook niet op haar gemak. Weet ze meer of vreest ze de nabijheid van deze duistere plek?
In hun slaapkamer van de aangrenzende bungalow heeft professor Valère Lebrun een hevige discussie met Maggy. Beiden schijnen toch hun cynisch attaraxia-gevoel even losgelaten te hebben om hun opgekropte gevoelens toegang te verlenen tot de harde realiteit. Ze hebben zich net getoiletteerd voor een opname, Maggy in een uitdagende minirok en hij in stijf maatpak.
“Waarom mag ik de rol niet vertolken die Tamara speelde? Ik begrijp je niet. Ik heb nu de kans om me te profileren op het witte doek in plaats van te figureren in derderangs tv-soaps en je gunt me deze kans niet? Het is wel de hoofdrol he van het kroonslachtoffer.” Maggy geeft hem er hevig van langs.
“Ik maak me gewoon wat zorgen. De manier waarop Tamara aan haar einde is gekomen, op bijna dezelfde manier zoals Vanessa… Ik wil niet dat jou iets dergelijk overkomt.” Valère wrijft teder over haar wangen, als vormt ze zijn favoriete barbiepop.
“Vanessa was ooit jouw favoriete studente, he? Zij kon jou alles vragen ? Zij verhief even haar stem en je sprong voor haar, als een hond met Pavlov-reflex. Je hebt haar ook hoge scores gegeven! En mij negeerde je altijd.” Dit onverwerkte minderwaardigheidscomplex blijft Maggy innerlijk diep kwellen. Ze duwt ruw zijn handpalmen weg.
“Dat is verleden tijd, Maggy. Ik was toen zoveel jonger en Vanessa was het soort vrouw dat iedere man inpalmde met haar sluwe charmes en verleidingskunsten.” Valère probeert zijn gedrag te verantwoorden.
“En naar mij keek je niet om? Ik had talent om hoge toppen te scheren. Weliswaar niet in het commerciële circuit zoals zij met haar perfecte looks, maar in de echte kunst. Een karakterster! Daarenboven heb ik veel geleden onder het wangedrag van mijn vader.” Maggy voelt zich nog steeds tot in het diepste van haar ziel gekwetst en verbergt dit niet.
“Ik heb veel verdriet gehad toen ze overleed. Tot jij me betoverd hebt…jij was en blijft mijn ware muze!” De professor blijft toenadering zoeken en legt zijn handen nu op haar schouders om haar te kalmeren.
“Misschien was ze je jou wel beu en wou ze je dumpen? Of zelfs openbaar op de filmschool aan de kaak stellen? Je toonde pas interesse in mij toen zij uit het beeld verdwenen was. En nu belet je mij om haar plaats in te nemen ? Na alle fysieke ingrepen die ik heb ondergaan? Na al die offers die ik heb gebracht om jou te behagen?” Maggy volhardt in haar betoog en weigert in te gaan op zijn avances.
“Waarom zeg je zulke hardvochtige dingen? Ik zie jou oprecht graag en wil zoals Atlas de aardbol verzetten om jouw succes na te streven. Je had evengoed een motief om zowel Vanessa als Tamara om te brengen omdat ze jou in de weg stonden!” Nu wordt het ook voor Valère even te veel en hij geeft haar zonder aarzelen lik op stuk.
Gert, Maggy’s iets oudere broer, die ook overnacht in het logeerverblijf om te letten op zijn zus na het lugubere incident, hoort dat het uit de hand loopt. Hij vertoefde in de aangrenzende slaapkamer en probeert te bemiddelen. Hij is iets groter van gestalte en sportief gebouwd. Hij heeft kort ros haar en draagt een jeans met grijze trui. Ondanks de verschillende schoonheidsoperaties van Maggy, blijft de gelijkenis met Gert treffend – ze hebben beiden kleine ogen en neus, en een bleke huid vol sproeten.
“Loop niet zo hard van stapel, lieve zus. De professor heeft gelijk. Hij heeft bijgedragen tot je heropleving, tot het herkrijgen van je zelfwaarde. We hebben beiden veel afgezien door het geweld van vader, maar nu wacht er een bloeiende toekomst op zich.” Gert probeert zijn bloedverwante tot rede te brengen. De genegenheid vloeit uit zijn woordenvloed.
“Gert, maar ik dacht dat je aan mijn kant stond! Waarom gunt men het mij niet dat ik de hoofdrol vertolk van mijn vroegere aartsvijand? Wraak is zoals wijn en rijpt met de jaren. Ik wil scoren en zowel Vanessa en mijn vader een lesje leren. Ik verdien deze triomf. Of verkozen jullie meer Tamara met haar softe voorkomen en zuipgedrag? Walgelijk!” Maggy blijft koppig en bits van zich afbijten.
“Maar neen, Maggy. Je weet toch dat ik als broer jouw onafscheidelijke buddy ben. Wat hebben we samen niet doorstaan? Traumatische ervaringen uit het verleden blijven ons leven tekenen. Maar we zijn met je begaan. We willen niet dat je in je ongeluk loopt door foute keuzes te maken.” Gert volhardt in zijn preek.
Maggy stormt ziedend weg. Valère en Gert blijven machteloos achter…
In het penthouse, het befaamde kraaiennest, gebeurt even later iets eigenaardig. De deur gaat piepend open en Koen verschijnt stiekem ten tonele. Hij verzekert er zich in een oogopslag van dat er niemand aanwezig is. De edele telg van de bijna uitgestorven De Prins-clan dringt binnen en snuistert gedreven rond in de flat. Zijn oren zijn eveneens gespitst, zodat hij zich kan verbergen mocht er iemand onverwachts binnenkomen. Normaal is het merendeel van de filmcrew druk in de weer met opnames. Toch blijft hij op zijn hoede. Hij doorzoekt ijverig alle kasten en zetels. Nadien richt hij zijn pijlen op de schilderijen en foto’s die aan de muur hangen. Teleurgesteld tast hij alles af om een document te vinden. Tot hij zich plots iets herinnert en op een bepaalde plaats gaat kijken, de gouden palm die als prijs werd uitgereikt op het filmfestival van Cannes. Deze prijkt op het nachtkastje van de slaapkamer. Met een glimlach op de mond draait hij deze om en prutst nerveus aan het uiteinde. Zodra dit laatste los is gepeuterd, valt er kleine memorystick uit. Hij triomfeert en steekt deze in de tablet die in zijn vestzak zat opgeborgen. Hij doorloopt gejaagd de inhoud van het opgeladen bestand via diens scherm. Zijn ogen verstarren bij de lectuur.
Maggy is in tussentijd afgedwaald naar de heide nabij de filmstudio. Daar dwaalt ze wat verloren rond terwijl ze een sigaret aansteekt om de stress van zich te zetten na de woordentwist met Valère en Gert. Ze was normaal gestopt met roken, maar heeft altijd een pakje evenals aansteker bij de hand als het haar allemaal even te veel wordt. Dit vormt nu zo een moment waarbij ze met zichzelf geen raad meer weet. Het is bijna beangstigend windstil en er is ook niets of niemand op te merken in het natuurpark. Ze voelt zich tot rust komen tussen de doorweekte vegetatie. Ze ademt rookwalmen uit en sluit haar ogen om te mediteren. Plots voelt ze echter een naderende menselijke aanwezigheid en met snel kloppend hart draait ze zich bang om…

Binnenkort het vervolg